Afskaplega gaman á þorrablóti í gærkvöldi. Eitthvað talsvert á fimmta hundrað að hafa gaman saman í Ýdölum með Guðna Ágústsson sem veislustjóra. Hann stóð sig alveg þokkalega. Ég sveik loforð mitt við sjálfa mig og söng eitt lag í fjöldasöng. Ég stóðst það alls ekki þegar Litla Stína var sungin. Að sjálfsögðu raddað. Þurfti dálítið að hósta á eftir. Bráðskemmtileg skemmtiatriði, framúrskarandi félagsskapur og ágætis hljómsveit. Þeir voru með gömul og góð lög í bunkum sem sum hver ég hef ekki heyrt áratugum saman og freistuðu manns mjög að taka undir en ég stóðst það nú að mestu. Svona aðdáunarverða stillingu treysti ég mér ekki til að sýna öðruvísi en fullkomlega allsgáð og það er nú minnsta málið.
Ég hef ábyggilega getið þess á þessum vettvangi hvaða stríð upphefst alltaf á milli okkar hjóna í undibúningi þorrablóts. Ég er svo skörp að ég er búin að uppgötva að það eru hverfandi líkur á að allir gestirnir muni borða sig sadda af aðeins einni tegund. Þess vegna þarf ekki að vera það magn af hverri og einni tegund að dugi öllum í heila máltíð. Ég er að byrja að halda að Agnar eigi aldrei eftir að átta sig á þessu. Það upphefst alltaf sama nuddið milli okkar við kjötborðið þegar við kaupum súrmatinn; ég bið um 300 grömm, Agnar segir tökum þennan bita; við löbbum út með helst ekki minna en tvöfaldar þarfir. Sama gildir um það sem er heimafengið; hangikjötið, lambalærið og sviðin. Allt í lagi með hrútspungana, ég get alltaf borðað alla afgangana af þeim. Fólk borðaði vel og hrósaði matnum kurteislega og svona leit trogið út þegar við komum heim.

Sem sagt nánast helmingur eftir af flestum gerðum . Þarna sjást ekki salötin og rófustappan sem ég ber sjálf fulla ábyrgð á og varð líka allt of mikið af. Kjartan, ég treysti mér ekki til að vera að senda þetta landa á milli en þið megið gjarnan koma og moka í ykkur. Sérstaklega kartöflusalatinu sem er eiginlega alltaf gert með þig í huga.
Þetta gekk allt betur þegar hópur fólks gisti hér og át úr troginu bæði um nóttina og daginn eftir en við Agnar og Fríða afköstum ekki svo miklu.
Jæja. Ef ekki væru til erfiðari vandamál en þetta þá væri nú ekki vandi að lifa. 

Leikdeild Eflingar frumsýnir Ólafíu, nýtt frumsamið leikverk eftir Hörð Þór Benónýsson við tónlist Jaan Alavere í leikstjórn Arnórs Benónýssonar, föstudaginn 26. febrúar. Boðið er upp á sérstakt forsöluverð á fjórar sýningar og stendur forsalan til sunnudagskvöldsins 21. febrúar.

Tryggið ykkur tímanlega miða í forsölu!

Pantanir og upplýsingar í síma 618 3945 eða í tölvupósti á leikdeild@leikdeild.is

Af öllum þeim myndafjölda úr dánarbúum og annars staðar frá sem ég hef handfjatlað og skoðað á síðasta ári er þetta sú sem mér þykir allra mest til koma. Eins og öllum má vera ljóst er hún "tekin" við kistulagningu pabba. Þarna eru greinileg ýmis atriði, svo sem gripir þeir sem viðstödd börn lögðu hjá afa/langafa, gleraugun sem ég hef oft um hálsinn (að vísu ekki akkúrat á þessari tilteknu stund en það er nú sama). Í sumu öðru hefur hugmyndaflugið tekið völdin, til að mynda varðandi klæðnaðinn. Fyrir þá sem ekki þekkja til eru þarna fjórir ættliðir og nafnar/nöfnur.
Snilld. Þessa set ég á vegginn við rúmið mitt.

Þangað fer þessi líka en þessa úrklippu var pabbi með uppi við lengi og vakti oft athygli mína á henni, hversu smellin hún væri. Þegar á reyndi kom svo í ljós að pabbi var meðal þeirra sem horfðist í augu við dauðann í fullkomnu jafnvægi án þess að blikka. Ég stefni á að gera það líka en vonandi ekki nærri strax þó.

Hér er blaðið með nöfnum flestra sem eru á fjölskylduveggnum:

Hér er svo ýmislegt sem ekki á heima á fjölskylduveggnum af ýmsum ástæðum. Til dæmis af því að þar eru þegar komnar nægilega margar af viðkomandi Maður er allt lífið að velja og hafna. Svo er þarna líka Djöflaeyjuplakat, afmæliskort til pabba og fleira gott. Fínt að horfa á þennan vegg þegar ekki er af einhverjum ástæðum hægt að sofa. Það er hægt á þessum árstíma ef maður hefur þennan öndvegis lampa sem næturljós. Hann ku eiga að eyða ryki og öðrum ofnæmisvöldum úr umhverfinu, ég bíð í ofvæni eftir að hann leggi af stað með ryksuguna.

Nýlega kom ég því loks í verk að láta framkalla myndir sem ég hef átt í tölvunni og mér fannst eiga erindi á myndavegginn minn góða. Ég lét í leiðinni lagfæra hópmynd af okkur Agnari með alla okkar afkomendur með mökum. Sú mynd var meingölluð með afleitan bakgrunn og flestir augnalausir, mér fannst viðgerðarmanninum takast snilldarvel upp. Hann sagðist að vísu hafa verið orðin brjálaður að fást við augun punkt fyrir punkt en hann var blessunarlega búinn að jafna sig þegar ég hitti hann.
Almennilegur fjölskyldumyndaveggur hlýtur að þurfa af og til á endurnýjun að halda því að flestar fjölskyldur eðli málsins samkvæmt endurnýjast smátt og smátt. Veggurinn er ársgamall núna og nú er ég mjög sátt við hann. Búin að skipta myndum út, skipta út römmum, færa til og laga ýmislegt sem betur mátti fara. Rífa til dæmis af flesta standana sem vildu bara skekkja myndirnar á veggnum. Af því að við settum timbur á vegginn var minnsta mál að færa til og frá eins og manni sýndist og ekki sjást samt núna nema tvö naglagöt. Laga þau með málningu í eyrnapinna. Var nýlega búin að finna nokkra öndvegisramma á flóamörkuðum og er einna hrifnust af tveimur gylltum sporöskjulöguðum sem ég keypti sem hálfónýta spegla fyrir einhverjar þrjú eða fjögurhundruð krónur. Skar í þá ný gler og setti tengdaforeldrana í þá og þau sóma sér þar svo glimrandi vel.

Næst liggur þá fyrir að setja nöfnin á blað fyrir áhugasama skoðendur.

Það getur varla verið allt í lagi í höfði fólks sem fer í berjamó á Íslandi í janúarlok. Mér var líka að verða ansi kalt á klónum. Mér brá í morgun þegar ég sá að jörð hafði hvítnað aðeins. Ég fann nú samt það sem ég leitaði að en það var sortulyng, krækilyng og einir og allt saman með talsverðu af berjum á. Ég fann ekki eini með berjum fyrr en ég fór og lyfti undir greinarnar. Þá komu í ljós á einum staðnum fullt af grænum berjum sem sáust ekki í hríminu ofan á og meir að segja nokkur blá. Einiber verða ekki blá fyrr en á öðru ári og af einhverjum ástæðum eru árin mjög misjöfn hvað þetta varðar. Það var víst ekki mjög blátt á síðasta ári. Svo náði ég í grænan og ljósan mosa.

Já og kortið er handgerður pappír og leður.
Fer með þessa þúfu í Glerárkirkju klukkan ellefu í fyrramálið. Veit að Hjödda hefði kunnað að meta hana. Hún var svo mikið þannig.

Ég er dottin á kaf í bóklestur. Það kemur niður á bakinu því nú ligg ég mun lengur í rúminu heldur en þegar lestrarþörfinni er mikið til fullnægt í tölvunni. Í föðurarfinum var mikið af bókum. Pabbi hafði nokkru áður en hann lést fengið talsvert af bókum eftir systur sína svo að þetta voru allnokkrir hillumetrar sem við skiptum á milli okkar í níu staði. Nei, við vorum ekki "nema" átta systkinin en Yngvi heitinn á tvo syni. Ég tók mig til og fer í verkið eftir röðinni í hillunum. Nú er ég búin að vera að lesa fullt af ævisögum; Páll Ísólfsson, Fransicka Gunnarsdóttir, (langbest) Gunnar Friðriksson, Halldór E. Sigurðsson, Laufey Jakobsdóttir, Karl Oluf Bang, Sigurður Ólafsson, Sigurveig Guðmundsdóttir, Myriam Bat-Yosef og Jóhanna Kristjóns um þau Jökul Jakobsson. Auk þessa draumabók, þjóðsagnasafn og fáeinar skáldsögur. Svo las ég líka séra Hjálmar Jónsson sem ég fékk í jólagjöf. Ég verð hinsvegar að viðurkenna að ég guggnaði á að lesa Jón Þorláksson eftir Hannes Hólmstein. Ég las uppvöxtinn, námsárin og verkfræðingsárin en gafst upp á pólitíkinni. Sexhundruð blaðsíðna doðrantur takk.

Hér er talsvert af gömlu efni, til dæmis bók sem gefin er út 1962 með efni sem Torfhildur Hólm safnaði meðal Íslendinga í Vesturheimi um 1878. Hún hefur verið kölluð fyrsta íslenska skáldkonan. Þarna er gamalt fólk að segja frá ýmsu sem jafnvel er haft eftir forfeðrum þeirra þannig að margt í bókinni gerðist á átjándu öldinni. Í þessari bók leynist ýmislegt skondið enda er stafsetningu og máli haldið að mestu. Hér er sýnishorn:
"Sigríður þessi var gæfukona, einkum hvað barnalán snerti, geðhæg, en mesta nápína og korkukvendi. Um hana var þessi vísa kveðin á bágu árunum:

Í eldhúsinu hún Sigga sat,
sá hún fólk í nauðum,
heldur gaf hún hundi mat
en hungruðum drottins sauðum."

Hér er kafli sem heitir Ákvæðavísur.
"Einu sinni var hálfgeðveikur maður fyrir norðan, sem fór í eymdum sínum manna á milli. Einhverju sinni ráfaði hann að bæ nokkrum, en stúlka ein á bænum sigaði á hann hundum í glettni. Mælti hann þá í hita vísu þessa:

Vertu aldrei ósigandi á ævi þinni,
sigaðu frá þér sál og sinni,
samviskunni, heyrn og minni.

Eftir það var hún sísigandi nótt og dag og dó litlu síðar.
Annar geðtruflaður maður var fyrir norðan, líklega í Skagafjarðarsýslu, sem fór manna á milli. Fylgdu honum jafnan tveir menn. Einhverju sinni kom hann að bæ, sem heitir Enni. Þar var stúlka, sem hæddist mjög að honum. Daginn eftir fylgdu honum að venju tveir menn. Þegar þeir sneru heim aftur, mælti hann við þá vísu þessa:

Síhlæjandi á sjó og landi, svo ég kenni,
segðu eg biðji að heilsa henni
hláturstátu þar í Enni.

Eftir það varð stúlkan hálfu verra hlátursfífl en áður. Veiktist hún síðar og dó af hlátri."

Þetta með að hláturinn lengi lífið er þá kannski eftir allt saman á misskilningi byggt? Og hvort allt er í lagi að siga hundum? Við Agnar ættum líklega að fara að gá að okkur.